ក្នុងអំឡុងវិស្សមកាលឆ្នាំនេះ ខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅលេងផ្ទះនៅទីក្រុងភ្នំពេញបានមួយរយៈធំ
គួរសមដែរ។ មានថ្ងៃមួយនោះ ស្រាប់តែមានធ្លាក់មួយមេយ៉ាងធំលាយឡំជាមួយផ្លេតប
ន្ទោរនិងរន្ទះគួរឲ្យខ្លាចមែនទែនតាមខ្ញុំចាំបានប្រហែលនៅចុងខែមេសាហើយមើលទៅ។
មិនគួរឲ្យជឿប្រមាណជាមួយម៉ោងក្រោយមកស្រាប់តែផ្លូវថ្នល់មុខផ្ទះរបស់ខ្ញុំក្លាយទៅ
ជាអូរឬសិងទៅជាស្ទឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំនិងឳពុកក្មេកប្រញាប់ប្រញាល់ទាញការុងខ្សាច់មកទប់ទឹក
កុំឲ្យហូរក្នុងផ្ទះ។ ចំណែកឯចររាចរណ៍វិញ អ្នកបើកឬជិះកង់ ម៉ូតូ ឡាននិងយានជំនិះ
ផ្សេងៗកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់នាំគ្នារកផ្លូវណាដែលនៅគោកឬមានទឹកលិចតិចដើម្បីធ្វើ
ដំណើរឆ្ពោះទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន។ មិនគួរជឿទាល់តែសោះ កម្រិតទឹកនៅលើផ្លូវ តាមខ្ញុំ
ស្មានប្រហែលជាពី៤០ទៅ៥០ស.ម.ហើយមើល៎ទៅ ព្រោះកម្រិតទឹកនោះស្ទើរលិចកប់
ផ្លាកលេខឡានទៅហើយ។ បើតាមពត៌មានបន្ថែមពីប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ ទឹកលិចស្ទើរគ្រប់
ផ្លូវទូទាំងរាជធានីភ្នំពេញ ធ្វើឲ្យចរាចរណ៍ត្រូវស្ទះគ្រប់ទីកន្លែង។ ជាឧទាហរណ៍ ប្អូន
ប្រុសរបស់ខ្ញុំបានជាប់ស្ទះចរាចរណ៍ប្រមាណជិត២ទៅ៣ម៉ោងទើបជិះម៉ូតូមកដល់ផ្ទះ
នោះគ្រាន់តែពីផ្តុំពេទ្យកាលម៉ែតមកដល់ផ្តុំមេភ្លើងលូរទឹកស្អុយប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនេះ
ហាក់ដូចជាត្រូវចំម៉ាច់តែម្តងនឹងសុភាសិតបច្ចុប្បន្ន ដែលអ្នកមួយចំនួននិយាយលេងថា
“ក្រោយភ្លៀង ផ្លូវលិចទឺក” ។ នេះហើយ “ភ្នំពេញពីមុនមិនដូចឥឡូវ”!!!!។
ផ្លូវបែកជាបួនមុខពេទ្យមេគង្គលើបណ្តោយផ្លូវត្រសក់ផ្អែម
ផ្លូវបែកជាបួនមុខពេទ្យមេគង្គលើបណ្តោយផ្លូវត្រសក់ផ្អែម
ផ្លូវបែកជាបួនមុខពេទ្យមេគង្គលើបណ្តោយផ្លូវត្រសក់ផ្អែម
ផ្លូវបែកជាបួនមុខពេទ្យមេគង្គលើបណ្តោយផ្លូវត្រសក់ផ្អែម
ផ្លូវបែកជាបួនមុខពេទ្យមេគង្គលើបណ្តោយផ្លូវត្រសក់ផ្អែម
ផ្លូវបែកជាបួនមុខពេទ្យមេគង្គលើបណ្តោយផ្លូវត្រសក់ផ្អែម
ផ្លូវបែកជាបួនមុខពេទ្យមេគង្គលើបណ្តោយផ្លូវត្រសក់ផ្អែម
បានចុះផ្សាយដោយ សំណាង 
